วันนี้กลับมาเขียนใหม่ อะไรใหม่ๆ เพื่อให้มันกลับไปเป็นอะไรเก่าๆ
อาจจะเป็นเพราะ มันเป็นความทรงจำที่เราอยากเก็บเอาไว้ ล่ะมั้ง
ว่าช่วงชีวิตหนึ่งมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ไม่ว่าต่อจากนี้มันจะเป็นเรื่องที่ดี
เรื่องที่ร้าย...หรือแค่เรื่องที่มันแค่ผ่านไปในชีวิตเราเฉยๆ อาจจะมีความสำคัญ
หรือไม่มีก็ได้ล่ะนะ...
คำถามของเราในวันนี้ เมื่อคุณติดกับ กับดักของความรักเก่าๆ
เจอคนใหม่ที่หน้าเหมือนคนเก่า หรือเจอคนใหม่ที่นิสัยเหมือนคนเก่า
อยู่พร้อมๆกัน มันก็แอบสงสัยไม่ได้ว่า จริงๆแล้ว เราติดกับดัก แล้วคิดไปเองรึเปล่า
มันไม่อาจรู้ได้หรอก
จิตใจของคนเรายากแท้ที่จะหยั่งถึงได้
คำถามบางคำถามมันก็ยากเกินกว่าที่เราจะเฝ้ารอคอยแต่การที่จะหาคำตอบ
แต่วันนี้
หลังจากติดกับความรักเก่ามา 7 ปี
บางที ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งหนึ่ง
ที่เราควรจะต้องตัดสินใจ
ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ๆ...เปิดสู่สิ่งใหม่ๆ อีกครั้งได้
ขาขวาของฉันพร้อมที่จะก้าวต่อ เพื่อเดินออกจากประตู ของคุกที่กักขังเราไว้นานแสนนานแห่งนี้
แต่ขาซ้ายยังคงยึดไว้
หรือเราจะติดอยู่ในคุกแห่งนี้ จนนิรันดร์...
วอนเธอช่วยให้คำตอบที...เพราะฉันกลัว...กลัวเกินกว่าจะก้าวเดินออกไปเพียงลำพัง..
บางทีมันก็น่าคิดนะ ว่าการอยู่ในโลกโลกหนึ่งเพียงลำพัง เป็นโลกแห่งความระลึกถึง เป็นโลกแห่งความทุกข์ ปนกับความทรงจำอันน่าเจ็บปวด...กับโลกข้างหน้าที่เราไม่รู้เลยว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง
โลกข้างหน้า...จะทุกข์กว่านี้มั้ย??
โลกข้างหน้า..จะสุขกว่านี้มั้ย??
แล้วมันจะลงเอยเหมือนเดิมอีกมั้ย??
คำถามเหล่านี้ล้วนผุดขึ้นในใจทุกวัน
มันเป็นอะไรที่บอกยาก ...
ยากเกินไปกว่าที่จะคิดอยู่คนเดียว
ยากเกินไปกว่าที่จะตัดสินใจเดินออกไปจากประตู
ยากเกินไป...
ทำไมในสมองของเราถึงมีแต่คำว่ายากนะ...
สุดท้ายมันก็มาวนอยู่ในวังวนเดิมๆ และคำถามที่เราอาจจะต้องใช้เวลาตอบไปทั้งชีวิต
ว่า...เราคนนี้ เลือดเนื้อ ก้อนเลือดคนนี้ เกิดมาเพื่ออะไร
ในอีก 100 ปี 10000 ปี เราก็คงจะไม่มีใครจำได้แล้วนะ
ความเจ็บปวดวันนี้ คงไม่มีจริง
ความฝันวันนี้ คงจะสลายไป
เรื่องมึนๆงงๆ เพราะมันเป็นแค่การเรียกความทรงจำ
อีกหนึ่งปี สิบปี เราอาจกลับมาอ่าน แล้วค่อยๆดูปฏิฑินในช่วงอายุของเรา
ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ มันก็เป็นได้เหมือนกัน ...
